goodswearantapp.website
Mijn naam is Sanne. Ik ben 31. Ik woon in Amsterdam, in Zuidoost. Ik huur een kamer. Geen appartement — een kamer. In een huis met drie vreemde mensen. Ik werk achter de kassa bij de Albert Heijn. De winkel op de hoek. Open van 's ochtends 7 tot 's avonds 10. Ik werk de avonddiensten. Van 2 tot 10. Soms tot sluitingstijd als iemand niet is komen opdagen. €11,20 per uur. Na belasting ongeveer €1.600 per maand. Klinkt normaal? Is het niet. Dit zijn mijn uitgaven. Huur kamer: €750 (inclusief g/w/l, maar zonder internet)�Belasting en rekeningen: €120�Internet + telefoon: €50�Vervoer: €70 (OV-kaart voor metro en bus)�Boodschappen: €300 (vlees eet ik bijna niet — te duur)�Abonnementen: €15 (Netflix — enige vermaak)�Kleding en schoenen: €30 (tweedehands)�Medicijnen: €15�Onvoorzien: €50 Over: €200. €200 klinkt als geld. Maar dat is het niet. Want €200 is wat alles moet dekken wat ik ben vergeten. En wat er morgen gebeurt. En morgen gebeurt er altijd wat. Ik woon al drie jaar alleen. Sinds Daan en ik uit elkaar zijn. Hij was oké. Sloeg niet. Schreeuwde niet. Hij stopte gewoon met me zien. Ik werd voor hem als een koelkast — die is er, maar je ziet 'm niet. Ik ben zelf weggegaan. Sindsdien ben ik alleen. 'S Avonds kom ik thuis om half 11. Het huis is oud. Deuren kraken. Mijn buren zijn jongens die het niks kan schelen. Ze draaien harde muziek om 2 uur 's nachts. Ik klaag niet — ik ben bang dat ze me gaan haten. En ik kan nergens heen. Ik ga mijn kamer in. 9 vierkante meter. Bed, kast, tafel. Op de tafel staat een laptop uit 2017 die er vijf minuten over doet om op te starten. Ik ga op bed zitten. Trek mijn Albert Heijn-uniform uit — blauw t-shirt, zwarte broek en schort. Leg ze op de stoel. Morgen weer aan. Zet de waterkoker aan. Drink thee zonder suiker. Kijk naar de muur. En denk. Denk eraan dat ik 31 ben. Dat ik geen spaargeld heb. Dat als mijn laptop stukga — ik geen nieuwe kan kopen. Dat als ik ziek word en drie dagen niet kan werken — ik mijn kamer niet kan beta
