Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
jakcpot.best
W ogóle nie planowałam się tym dzielić. Ale po tym, co wydarzyło się wczoraj, po prostu nie mogę już tego trzymać w sobie. Nie jestem osobą, która zwykle narzeka w internecie. Nigdy specjalnie tego nie robiłam. Zawsze wszystko trzymałam w sobie i próbowałam radzić sobie sama. Ale prawda jest taka, że jeszcze miesiąc temu siedziałam w metrze w Londynie i cicho płakałam, spuszczając głowę, żeby nikt tego nie zauważył. Mam na imię Mia. Mam 34 lata. Jestem Polką. Do Wielkiej Brytanii przeprowadziłam się prawie 8 lat temu. Wtedy wydawało mi się, że to szansa, żeby zacząć życie od nowa. W Polsce pracowałam jako stylistka paznokci w domu, przyjmowałam dziewczyny w swoim pokoju, odkładałam pieniądze i ciągle oglądałam filmiki o tym, jak dziewczyny otwierają swoje nail studios w Anglii. Wydawało mi się, że tam życie wygląda zupełnie inaczej. Więcej możliwości. Więcej klientek. Więcej pieniędzy. Najpierw przeprowadziłam się do Manchesteru. Pierwsze miesiące były bardzo ciężkie. Słabo znałam angielski. Pracowałam gdzie się dało. Sprzątanie. Kawiarnia. Magazyn. W dzień praca. Wieczorem kursy angielskiego. W nocy robiłam paznokcie znajomym Polkom za gotówkę. Mieszkałam w house share z innymi migrantami. Mały pokój. Zimno. Ciągły hałas. Ale miałam cel. Marzyłam o otwarciu własnego miejsca. I po kilku latach naprawdę mi się udało. Wynajęłam mały lokal w Manchesterze. Nic specjalnego. Małe nail studio na dwa stanowiska. Ale było moje. Sama składałam meble. Sama malowałam ściany. Sama szukałam klientek przez Instagram i grupy na Facebooku. I stopniowo wszystko zaczęło się układać. Pojawiły się stałe klientki. Zapisy. Stabilność. Pracowałam tak prawie 4 lata. Nie bogato. Ale spokojnie. A potem coraz częściej zaczęłam myśleć o Londynie. Wiele moich klientek przeprowadzało się właśnie tam. Ktoś mówił, że tam są zupełnie inne pieniądze. Ktoś inny — że w Londynie można rozkręcić się dużo szybciej. Więcej klientek. Więcej możliwości. I zaczęłam myśleć: „A może
