dark-dragon.icu
6 YILDIR ROYAL MAIL'DE ÇALIŞIYORDUM. HEP AYNI MAHALLE. SONRA BİR GÜN HER ŞEY DEĞİŞTİ 🚫 Benim adım Emir. 26 yaşındayım. Türküm. Londra'nın Haringey bölgesinde yaşıyorum. İngiltere'ye ilk geldiğimde hiçbir şeyim yoktu. Ne düzgün İngilizcem vardı. Ne de tanıdığım insanlar. Sadece bir bavul, belgeler ve burada tutunma isteği. Bizimkilerin çoğu gibi ben de şu lafı duyup geldim: "İngiltere'de iş var, yeter ki çalış." Ben de çalıştım. Sıfırdan başladım. Şu anda Royal Mail'de postacı olarak çalışıyorum. Mahallede mektup ve paket dağıtıyorum. Sabah 4:30'da kalkıyorum. Alarm çalıyor. Hava karanlık. Kışın soğuk, yağmur ve rüzgâr. Yazın ise sabahın erken saatlerinden itibaren bunaltıcı sıcak. Otomatik pilotta uyanıyorsun. Evde hızlıca çay ya da ucuz bir kahve hazırlıyorum. Sadece gözümü açabilmek için. Saat 5:30'da delivery office'teyim. Depo gürültülü. Arabalar. Scanner'lar. Paketler. Her taraftan insanlar. Türkler, Kürtler, Polonyalılar, Araplar, Rumenler. Scanner'ı alıyorsun ve iş başlıyor. Ayrıştırma. Yükleme. Mektuplar. Kutular. Çuvallar. Bazıları hafif. Bazıları sırtı koparıyor. Hızlı çalışmak zorundasın. Çünkü geri kalırsan sorun. Hata yaparsan sorun. Paketi kaybedersen açıklamayı sen yaparsın. Saat 7:00'ye kadar van tamamen dolmuş oluyor. Yola çıkıyorum. İlk iş, trafik. İngiltere'de bu artık hayatın bir parçası 😭 Yol çalışmaları. Trafik ışıkları. Okul servisleri. Kapalı sokaklar. Daha yola çıkar çıkmaz günün zor geçeceğini anlıyorsun. İlk rota Haringey, Tottenham ve Wood Green. Aynı tip evler. Her köşe başında Turkish kebab shop. Küçük marketler. Bitmeyen hareket. Park yeri neredeyse yok. Dörtlüleri yakıyorum. Paketleri alıyorum. Koşuyorum. Scanner, beep. Kapı. Sonraki adres. Bazen zil çalışmıyor. Bazen müşteri kapıyı açmak için yarım saat bekletiyor. Bazen de boş yere tonla vakit kaybediyorsun. Tam o sırada telefon çalmaya başlıyor. Müşteriler. "Where's my parcel?" "What time are you coming?" "Can you c
Соседей по этой оси в базе нет — этот кадр у неё единственный.