Το δοκίμασα εδώ 👇
ΤΖΟΡΤΖ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΥΤΟ — ΣΕ ΜΙΣΩ! 😡🖕 Αν ήξερα τότε πού θα οδηγούσε τελικά εκείνο το καταραμένο βίντεό σου... Γεια σε όλους. Οι τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν τόσο περίεργες για μένα, που απλώς θέλω να τα βγάλω από μέσα μου και να σας τα πω όλα όπως έγιναν. Με λένε Λούκας, είμαι 31 χρονών, μένω στη Λευκωσία και δουλεύω ως ταμίας σε ένα συνηθισμένο σούπερ μάρκετ. Βάρδιες 8–10 ωρών, όλη μέρα όρθιος, πελάτες, αποδείξεις και το ατελείωτο «ευχαριστώ, καλή σας μέρα». Μεγαλώνω μόνος μου την 8χρονη κόρη μου, τη Μαρία. Δεν έχω πλούσιους γονείς ή συγγενείς που μπορούν να με βοηθήσουν μέχρι να πληρωθώ. Είμαστε εγώ, η Μαρία και μια συνηθισμένη ζωή: ενοίκιο, ρεύμα, τρόφιμα, σχολείο και ένα σωρό μικροπράγματα που όλα μαζί τρώνε σχεδόν ολόκληρο τον μισθό. Το καλοκαίρι είναι ιδιαίτερα δύσκολα. Όποιος ζει στην Κύπρο θα καταλάβει — χωρίς κλιματιστικό μερικές φορές απλώς δεν γίνεται. Και μετά έρχεται ο λογαριασμός του ρεύματος και κάθεσαι και σκέφτεσαι από πού θα βρεις χρήματα για όλα τα υπόλοιπα. Τους τελευταίους μήνες όλα ήταν ίδια: έπαιρνα τον μισθό, πλήρωνα τα απολύτως απαραίτητα και μετά άρχιζα να μετράω — εδώ €20, εκεί €35, άλλα €70 για τρόφιμα. Σχεδόν κάθε βράδυ, όταν η Μαρία κοιμόταν, καθόμουν στην κουζίνα με το κομπιουτεράκι και σκεφτόμουν πώς θα τα βγάλω πέρα μέχρι το τέλος του μήνα. Αλλά αυτό που με αποτελείωσε ήταν μια άλλη κατάσταση. Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, η Μαρία γύρισε από το σχολείο και μου είπε ότι η τάξη της θα πήγαινε εκδρομή. Χρειάζονταν €30. Και εγώ δεν είχα τη δυνατότητα να της δώσω ούτε αυτά τα χρήματα. Της είπα: «Ίσως την επόμενη φορά». Ίσως να ήταν πιο εύκολο αν στενοχωριόταν ή άρχιζε να με ρωτάει γιατί. Αλλά εκείνη απλώς είπε ήσυχα: «Εντάξει, μπαμπά». Και πήγε στο δωμάτιό της. Αυτό με διέλυσε. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στην κουζίνα και έκλαιγα. Όχι για τα ίδια τα €30. Απλώς δουλεύεις κάθε μέρα, κάνεις οικονομία από τον εαυτό σου, προσπαθείς, και μετά το ίδιο σου το παιδί ζητάει μια απλή σχολική εκδρομή — και εσύ δεν μπορείς να της
