👉🏻 👉🏻 👉🏻
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 30,000 ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬਿੱਲ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਬਣ ਕੇ ਪਏ ਸਨ, ਫ੍ਰਿਜ ਲਗਭਗ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਫੋਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਜ਼ਾ ਵਸੂਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਸ ਫੋਨ ਚੁੱਕਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਮਨਵੀਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਬਸ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਕਲੇਕਸ਼ਨ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿਸਡ ਕਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਫੋਨ ਚੁੱਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ 75–80 ਘੰਟੇ ਦੋ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ — ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਅਰਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਫਟਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਕਨਸਟ੍ਰਕਸ਼ਨ ਦਾ ਕੰਮ। ਡਬਲ ਸ਼ਿਫਟਾਂ, ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਹੀਟਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੈਕਟ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ — ਨੂਡਲਜ਼, ਬ੍ਰੈੱਡ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਬਸ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪੈਟਰੋਲ ਪਵਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਬਚੇ ਰਹਿਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੰਮ ਤੇ ਹੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਸੋਚਾਂ। ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਕੰਮਾ ਹਾਂ। “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਠੀਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?” ਨਾ ਪੈਸੇ ਸਨ, ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਲਾਨ। ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਊਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲੜਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਿਆਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਣਾ — ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੈਂਕ ਅਕਾਊਂਟ ਦੇਖ ਕੇ ਦਿਲ ਘਬਰਾਉਣਾ — ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ। ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਕਿ “ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ”, ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ। ਮੈਂ ਠੰਢੀ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਕੁਰਸੀ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ — ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਖ਼ਿਰ ਇੰਨੀ ਬੇਕਾਬੂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ।
