Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
drgnkaif.icu
IK SCHAAM ME OM DIT TE ZEGGEN, MAAR IK VOELDE ME ECHT EEN SLECHTE MOEDER Ik woon in Rotterdam, Delfshaven. Gewone straat, fietsen overal, tram die langsraast onder je raam. En een leven dat op een gegeven moment gewoon te zwaar werd. Ik sta er alleen voor. Mijn dochter is 7. Ze is niet lastig. Ze is… te begripvol. Soms gewoon te volwassen voor haar leeftijd. Ik werk in de schoonmaak. Kantoren in het centrum, soms shifts in Zuidplein. Niet echt vet betaald. Uren wisselen steeds. Je pakt alles wat je kan krijgen. Vroeger was het oké. Niet luxe, maar gewoon normaal leven. Nu niet meer. Huur gaat omhoog. Energie via Eneco — bizar duur. Boodschappen bij Albert Heijn — elke maand lijkt het meer. Ik begon alles te tellen. Brood. Melk. Of ik iets anders kan pakken dan het goedkoopste bij Lidl. Elke dag rekenen in m’n hoofd. Elke avond het gevoel dat je tekortkomt. Ik pakte extra shifts. Kwam soms pas om 9 uur thuis. Soms zonder vrije dagen. En dan zat ik op de keukenstoel… in het donker. Gewoon leeg. En dan kwam zij stil naar me toe, gaf me een knuffel en zei: mam, het komt goed En dat brak me nog meer. Want dat moet ík tegen haar zeggen. Schulden begonnen op te lopen. Klarna. Creditcard. Achterstanden. M’n telefoon ging non-stop. Ik liep naar de gang om op te nemen, zodat zij het niet hoorde. Maar kinderen voelen alles. Het ergste moment was vlak voor haar verjaardag. Ik dacht: deze keer ga ik het goed doen. We gingen naar Intertoys. Zij liep langs de schappen, keek naar poppen, sets, al die kleurrijke dingen. En ik stond daar al te rekenen in m’n hoofd en wist dat ik bijna niks kon betalen. Ik wachtte tot ze iets zou vragen. Maar ze kwam naar me toe, pakte m’n hand en zei: mam, laten we gaan ik snap het het is nu even lastig we moeten gewoon zuinig doen Niet “we zijn arm”. Maar “we moeten zuinig doen”. En dat deed nog meer pijn. Want ze accepteerde het gewoon. Ik liep naar buiten met haar hand in de mijne en probeerde m’n tranen in te houd
