appplaytowin.space
Almanya'da 6 yıl teslimat işinde. Her gün aynı bölge. Ve bir gün her şeyi değiştirdi. Benim adım Emre Yılmaz. 33 yaşındayım. Berlin'de yaşıyorum, Neukölln semtinde. Sıradan bir semt... eski evler, kalabalık aileler, bitmeyen inşaatlar, gri gökyüzü ve yılın büyük bölümünde soğuk rüzgar. Lieferando'da kurye olarak çalışıyorum. Elektrikli bisiklet, turuncu mont, çalışan kartı ve omuzda küçük bir Almanya bayrağı. Ve neredeyse her gün aynı bölgede geziyorum. Sabah 6:30'da uyanıyorum. Çalar saat çalıyor. Dışarısı hâlâ karanlık. Zorla kalkıyorsun. Evde hızlıca kahve yapıyorum. Gözlerimi açmak için en sert kahve. 7:30'da üssümdeyim. Her zamanki gibi... Gürültü. Elektrikli bisikletler. Her yerde teslimat çantaları. Elimde cihazı alıp hemen işe başlıyorum. Siparişleri kontrol et. Çantaları doldur. Döner. Pizza. Burger. Patates kızartması. Bazen siparişler hafif. Bazen çanta 15-20 kiloya kadar çıkıyor. Hızlı çalışmak zorundasın. Çünkü zaman hesap kitap. Gecikirsem... Puanın düşer. Puanın düşerse... Daha az sipariş gelir. Siparişler azalırsa... Ay sonunda kirayı ödeyemeyebilirsin. Sabah 8 gibi. Çantalar ağzına kadar dolu. Ve işe çıkıyorum. Günün ilk savaşı... Neukölln'den çıkmak. Trafik. Trafik ışıkları. Tramvaylar. Ve her yerde bisikletler. Daha ilk saatten anlamaya başlıyorsun, bugün planladığın gibi gitmeyecek. İlk bölgem Hermannplatz civarı. Müşteriler eski Berlin evlerinde oturuyor. Çoğu dördüncü veya beşinci katta. Ve asansör yok. Geliyorum. Zili çalıyorum. Kimse açmıyor. Tekrar çalıyorum. Ve merdivenleri çıkmaya başlıyorum. Elimde birkaç sipariş taşıyorum. Kapıdan kapıya koşuyorum. Müşteri açıyor. Siparişi teslim ediyorum. Teslimatı onaylıyorum. Ve sonraki siparişe koşuyorum. Bazen cihaz takılıyor. Bazen müşteri beş dakika açmıyor. Bazen yağmur altında bekleyip vakit kaybediyorsun. Ve aynı anda... Telefon susmuyor. Aramalar. Mesajlar. Müşteriler. "Siparişim nerede?" "Daha ne kadar?" "On dakika sonra ev
