Najpierw woziłem cudze obiady. Potem na koncie zobaczyłem 38.500 zł – i wziąłem się za swoje auta. Nazywam się Kacper Bielecki, mieszkam w Polsce, w Lublinie. Robiłem Glovo. Dowozy, miasto, zmiany. Na samą robotę jakoś specjalnie nie narzekałem – dało się ogarnąć. Problem był inny: kasa zawsze tylko na bieżące. Czynsz, jedzenie, telefon, dojazdy, drobne naprawy. Koniec tygodnia, a znowu nic nie odłożyłem. Pracujesz sporo, a po kilku miesiącach patrzysz i jesteś w tym samym miejscu. Zero poduszki. Zero opcji, żeby cokolwiek zacząć na serio. Od dawna kręciło mnie coś z autami. Nie duży salon. Raczej mały prokat: kilka porządnych aut, czysto, bez kombinowania, pod zwykłych ludzi. Brzmiało realnie, aż otwierałeś kalkulator. Pierwsze auta, ubezpieczenie, miejsce, start. Bez zapasu to było tylko gadanie. A jak ledwo spinasz miesiąc, to „własna firma” brzmi jak żart. W domu też było czuć ten zastój. Nie awantury co drugi dzień. Raczej ciągłe liczenie i odkładanie wszystkiego na potem. Chciało się zmiany, ale każda zmiana kosztuje – a ja miałem tylko bieżące przeżycie. Kolega z hubu powiedział kiedyś: „Zagraj, znam ludzi, co im deposit pomógł.” Odmachnąłem. Bo już próbowałem. Dwa razy. Raz 700 zł, raz 950 zł. Oba w plecy. Potem olałem temat. Pomyślałem: nie ruszaj kasy, którą i tak ledwo spinasz. Potem przyszedł gorszy okres. Słabsze tygodnie, wyższe koszty, i znowu to samo uczucie, że stoję w miejscu mocniej niż zwykle. Wieczorem ogarnąłem, że jak znowu odłożę „na kiedyś”, to za rok dalej będę tylko kręcił się w kółko. Nie z odwagi. Raczej z wkurwienia, że nic się nie przesuwa. Więc wbiłem 1100 zł. Bez wiary. Raczej: jak znowu spłynie, zamykam temat. I wpadło 38.500 zł. Pierwsze co zrobiłem? Sprawdziłem przelew dwa razy i zadzwoniłem do brata, bo samemu głupio było w to wierzyć. Zero krzyku. Raczej śmiech przez nos i: no dobra, to nie żart. Nie rzuciłem Glovo następnego dnia. Najpierw ogarnąłem bieżące, część odłożyłem, resztę zacząłem układać pod prokat. Na star
