Μαρία Παπαδοπούλου — крутилось 4 дн, охват 9k

Κοιμάμαι με έναν άντρα που δεν αγαπώ. Εδώ και 4 χρόνια. Εξαιτίας του ενοικίου 😶

Είμαι σε σχέση με έναν άντρα που δεν ξέρω αν αγαπώ πια. Εδώ και 4 χρόνια. Εξαιτίας του ενοικίου 😶 Είμαι 32 χρονών. Ζω στο Περιστέρι, στην Αθήνα, σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα μαζί με τον σύντροφό μου, τον Νίκο. Είμαστε μαζί εδώ και τέσσερα χρόνια. Είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Δεν μπορώ να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Αλλά θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη για το κοινό μας μέλλον. Δουλεύω ως ταμίας σε ένα σούπερ μάρκετ. Συνήθως δουλεύω από τις 7:00 το πρωί μέχρι τις 15:00. Μερικές φορές μένω μέχρι τις 16:00, αν λείπει κάποιος συνάδελφος. Ο καθαρός μισθός μου είναι περίπου 1.000 € τον μήνα. Και ο Νίκος εργάζεται. Οι δυο μας καταφέρνουμε κάπως να τα βγάζουμε πέρα. Αλλά το να τα βγάζεις πέρα δεν είναι το ίδιο με το να ζεις πραγματικά. Είναι να ανοίγεις την εφαρμογή της τράπεζας στο τέλος του μήνα και να σκέφτεσαι: «Εντάξει, τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν μπήκα πάλι μέσα». Και αυτό θεωρείται ήδη καλός μήνας. Ενοίκιο: 350 € — το δικό μου μισό, αφού μοιραζόμαστε όλα τα έξοδα στη μέση. Ρεύμα, νερό και κοινόχρηστα: 80 €. Μετακινήσεις: 30 €. Σούπερ μάρκετ: περίπου 200 € — αγοράζω κυρίως ό,τι έχει προσφορά. Προσωπικά έξοδα: 50 €. Κινητό: 15 €. Φαρμακείο: 25 €. Απρόβλεπτα έξοδα: περίπου 40 €. Στο τέλος του μήνα μου έμεναν περίπου εκατό ευρώ. Δικά μου. Όχι δικά μας. Δικά μου. Και πάλι, δεν ήταν αρκετά για να νιώθω ανεξάρτητη. Ο Νίκος πληρώνει κανονικά το μερίδιό του. Δεν μπορώ να παραπονεθώ γι’ αυτό. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να μένεις με κάποιον επειδή θέλεις να είσαι μαζί του και στο να μένεις μαζί του επειδή μόνη σου δεν θα μπορούσες να πληρώσεις ούτε το ενοίκιο. Και κάποια στιγμή έπαψα να καταλαβαίνω σε ποια από τις δύο καταστάσεις βρισκόμασταν. Ξυπνάω στις 5:50. Ντους. Καφές. Λεωφορείο για τη δουλειά. Οκτώ ώρες στο ταμείο. Καλημέρα. Σκανάρισμα. Χαμόγελο. «Θέλετε σακούλα;» «Έχετε κάρτα πελάτη;» «Ο επόμενος, παρακαλώ». Και ξανά από την αρχή. Στη διαδρομή για τη δουλειά σχεδόν ποτέ δεν άνοιγα την εφαρμογή τ