Ang Huling Bus
Si Carlo ay isang binatang laging nahuhuli. Tuwing may appointment, late siya. Tuwing may klase, late siya. Tuwing may trabaho, late siya. "Ok lang iyan," lagi niyang sinasabi. "Hindi naman ako nagmamadali." Ngunit hindi niya alam na ang kanyang pagiging late ay nagdudulot ng problema sa iba. Isang gabi, kailangan niyang sumakay ng bus upang umuwi sa kanilang probinsya. Ang huling bus ay aalis ng alas-nuwebe ng gabi. "Alas-otso pa lang," sabi ni Carlo sa sarili. "May isang oras pa ako." Naglaro muna siya ng mobile game. Nawili siya sa paglalaro at hindi niya namalayan ang oras. Nang tumingin siya sa relo, alas-nuwebe na—kakalabas lang ng bus. Tumakbo si Carlo papunta sa terminal, ngunit huli na. Wala nang bus. "Ano na ang gagawin ko?" tanong niya sa sarili. Naghintay siya ng dalawang oras para sa susunod na bus, ngunit wala nang dumating. Napilitan siyang maglakad nang mahabang oras pauwi. Pagdating niya sa bahay, gutom, pagod, at basa ng ulan, naupo siya at nag-isip. "Kung hindi ako naglaro, nakasakay sana ako," sabi niya. "Kung hindi ako nahuli, hindi sana nangyari ito." Kinabukasan, nagpasya si Carlo na magbago. Bumili siya ng relo at nag-set ng alarm. Nagsimula siyang umalis nang maaga. Hindi na siya nahuli. Napansin ito ng kanyang mga kaibigan. "Carlo, nagbago ka," sabi nila. "Oo," sagot niya. "Natutunan ko na ang pagiging late ay hindi lamang tungkol sa oras. Ito ay tungkol sa paggalang sa oras ng iba. At ang paggalang sa oras ng iba ay paggalang sa tao."
