👉🏻👉🏻👉🏻👉🏻👉🏻
😔💳🛒 Είμαι 33 ετών, μοναχοπαίδι μητέρα στην Αθήνα. Είμαι Θεανώ Μπαρμπέρης. 33 ετών, και με μεγαλώνω μόνη μου την Άννα, την 8χρονη κόρη μου στα Κερατσίνι. Αυτός που μένει στα προάστια, για αυτόν η Αθήνα είναι απλά μπαλκόνι, φρέσκο και κινηματογραφική ζωή. Εγώ όμως σηκώνομαι στις 6, το μισό πρωινό μου χάνεται στην κίνηση και στο λεωφορείο, και η αμοιβή ενός υπάλληλου του μαγαζιού στο Όυλόγκι φεύγει πριν φτάσει στον λογαριασμό. 1320 ευρώ από αυτό δεν μπορείς να ζήσεις.** Απλώς να επιβιώσεις. Το ενοίκιο μου είναι ήδη 820 ευρώ. Το σχολικό γεύμα της Άννας, το ρεύμα, το φυσικό αέριο και το 55 ευρώ για το εισιτήριο του λεωφορείου – τα πρώτα μέρες όλα γλίτωσαν. Στο τέλος του μήνα μου έμενε 27 ευρώ. Και όχι λεπτό περισσότερο. Δύο μήνες πριν μου ήρθε γράμμα από το δικαστήριο. Τράπεζα: 5650 ευρώ. Ήθελα να το πληρώσω με τα λίγα που συσσώρευα κάθε μήνα. Από τότε ζω με το φόβο ότι οποιαδήποτε μέρα θα μου κόψουν το μισθό ή θα κλειδώσουν τον λογαριασμό. Πέρυσι Τρίτη, η Άννα έφτασε σπίτι με φυλλάδιο: «Μαμά, τα κορίτσια της τάξης πηγαίνουν στο κολύμπι. 134 ευρώ με την είσοδο… κι εγώ μπορώ;» Κοίταξα τα λαμπερά μάτια της και σκέφτηκα το 27 ευρώ. Ξεχάιδεψα το κεφάλι της και της είπα: «Αυτόν τον μήνα δεν τα καταφέρνουμε.» Συγκινημένη χαμογέλασε: «Καμία δουλειά, μάνα. Εντάξει.» Οχτώ ετών και ήδη φρόντιζε να μην αισθάνομαι καλά. Αυτή η στιγμή με σκότωσε. Την επόμενη μέρα κατέβηκα στο κοντινό μαγαζί για το φαγητό. Στην ταμειακή βγήκε 30 ευρώ. Η κάρτα απορρίφθηκε: Δεν υπάρχει επαρκής κεφάλαιο. Διαφορά 1 ευρώ. Οι πελάτες άρχισαν να στενάχονται και να με κοιτούν κακά. Ένιωσα ότι μου καίει το πρόσωπο. Μουρμούρισα «συγνώμη», άφησα το ψώνι στο ταμπού, βγήκα έξω και κάθισα στον πρώτο πάγκο. Άρχισα να κλαίω ασταμάτητα. «Πώς έφτασα εδώ; Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα και δεν μπορώ να φάω να δώσω και στην κόρη μου.» Κι εκείνη την νύχτα δεν έκλεισα ούτε ένα λεπτό. Μόνο αυτό που έγινε πέρασε από το μυαλό μου. Στο ελληνικό γυναικείο group έ
