Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
{{product.name}}
Sumpain kayo, mga manloloko mula sa Chicken Prince!!! 😡 Ang pangalan ko ay Patricia Villanueva, 29 taong gulang ako. Taga-Laguna, Pilipinas 🇵🇭. Ang asawa ko, si Arvin, ay 31 taong gulang, at mayroon kaming maliit na anak na lalaki — 3 taong gulang pa lang siya. ❤️ Siya ang dahilan ng aming buhay, para sa kanya namin gustong baguhin ang lahat. Mahirap ang buhay namin, palaging kulang ang pera. Tumataas ang mga presyo, nananatiling mababa ang sahod, at ang mga bayarin sa bahay ay kumakain ng lahat ng kinikita namin. Nangarap kami na makaipon kahit kaunti at makabili ng sarili naming bahay — kahit maliit, basta amin. Para hindi na magbayad ng upa buwan-buwan at maramdaman na nabubuhay kami para sa sarili namin at para sa aming anak. Kaya nagpasya kaming lumipad papuntang Alemanya, sa Munich. Akala namin doon magsisimula ang bagong buhay. Pero hindi pala ganoon kadali. Nagrenta kami ng maliit na apartment sa unang palapag, malapit sa riles ng tren. Si Arvin ay nagtrabaho sa konstruksyon — nagbubuhat ng mga sako, semento, mabibigat na bakal, nakatayo buong araw sa ilalim ng araw at ulan. Tuwing gabi, umuuwi siyang pagod na pagod, masakit ang likod niya kaya minsan umuupo na lang siya sa sahig at hindi makabangon. Ako naman ay nagtrabaho bilang tagalinis — naglilinis ng sahig, banyo, naghuhugas ng bintana nang 8–10 oras, at ang balat sa aking kamay ay pumuputok dahil sa mga kemikal. Minsan, nahihiga ako sa kama at hindi na makagalaw sa sobrang pagod. Dumarating ang pera, pero agad ding nauubos — renta, insurance, pagkain. Binibilang namin ang bawat euro, pero laging kulang pa rin. Minsan, parang nabubuhay lang kami para magtrabaho at mabuhay. Ang anak namin ay napakabata pa. Hindi pa siya marunong magsalita, ngumiti lang siya, at sa tuwing nakikita ko ang mga mata niya, naiintindihan ko kung bakit ko kailangang magtiis. ❤️ Minsan tinataas niya ang kamay niya para yakapin ako pag-uwi ko galing sa trabaho, at sapat na iyon para muling makaramdam ako ng lakas. Isang ar
