👉👉👉
Είμαι 37 ετών. Μένω στην Αθήνα, σε ένα νοικιασμένο δωμάτιο. Όχι διαμέρισμα — ένα δωμάτιο. Σε ένα σπίτι με άλλους τρεις ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Δουλεύω ως ταμίας στο Lidl. Το κατάστημα ανοίγει στις 7 το πρωί και κλείνει στις 21:00. Δουλεύω απογευματινές βάρδιες, από τις 14:00 μέχρι τις 21:00. Μερικές φορές μένω μέχρι το κλείσιμο, αν κάποιος δεν έρθει. Παίρνω 6€ την ώρα. Μετά τους φόρους, αυτό βγαίνει περίπου 850€ το μήνα. Ακούγεται φυσιολογικό; Στην πραγματικότητα, όχι. Αρκεί να δει κανείς τα έξοδα. Δωμάτιο: 380€ (με κοινόχρηστα, χωρίς ίντερνετ) Λογαριασμοί και άλλα έξοδα: 50€ Ίντερνετ και τηλέφωνο: 30€ Μετακινήσεις: 27€ (μηνιαία κάρτα ΟΑΣΑ) Φαγητό: 230€ (κρέας σχεδόν δεν τρώω — είναι ακριβό) Συνδρομές: 10€ (Netflix — το μοναδικό μου «πολυτελές» πράγμα) Ρούχα και παπούτσια: 20€ (από δεύτερο χέρι) Φάρμακα: 15€ Απρόβλεπτα έξοδα: 30€ Υπόλοιπο: περ. 58€. Τα 58 ευρώ φαίνονται σαν χρήματα. Αλλά δεν είναι. Γιατί είναι για όλα όσα ξέχασα. Και για όλα όσα θα έρθουν αύριο. Και αύριο πάντα κάτι συμβαίνει. Είμαι μόνη μου εδώ και τρία χρόνια. Από τότε που χωρίσαμε με τον Δημήτρη. Δεν ήταν κακός. Δεν με χτύπησε, δεν φώναζε. Απλά σταμάτησε να με προσέχει. Ήμουν σαν το ψυγείο — υπάρχω, αλλά κανείς δεν μου δίνει σημασία. Έτσι έφυγα. Από τότε είμαι μόνη. Όταν γυρίζω σπίτι, είναι σχεδόν δέκα και μισή το βράδυ. Το σπίτι είναι παλιό. Οι πόρτες τρίζουν. Οι γείτονες αδιαφορούν για όλα. Στις δύο το πρωί βάζουν μουσική. Δεν παραπονιέμαι — φοβάμαι ότι θα με μισήσουν. Και δεν έχω πού να πάω. Πηγαίνω στο δωμάτιό μου. 9 τετραγωνικά μέτρα. Κρεβάτι, ντουλάπα, τραπέζι. Στο τραπέζι — ένα λάπτοπ του 2017, που κάνει πέντε λεπτά να ανοίξει. Κάθομαι στο κρεβάτι. Βγάζω τη στολή — μπλε μπλουζάκι, μαύρο παντελόνι. Την αφήνω στην καρέκλα. Αύριο θα τη φορέσω ξανά. Βράζω νερό. Πίνω τσάι χωρίς ζάχαρη. Κοιτάζω τον τοίχο. Και σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι είμαι 37. Ότι δεν έχω καθόλου αποταμιεύσεις. Ότι αν μου χαλάσει το λάπτοπ — δεν μπορώ να αγοράσω καινούργιο. Ότι αν αρρωστήσω και δεν πάω τρεις μέρες
