👉
💔😤❤️🩹 HUWAG KANG MAKINIG SA ASAWA MO. NARINIG MO? HUWAG. 💔😤❤️🩹 Ako si Joyce. 32 years old. Taga-Batangas. Halos 6 years na kaming naka-Italy ng asawa ko, si Carlo — dito sa Bologna. Hindi kami pumunta rito para mag-adventure. Pumunta kami para makahanap ng mas maayos na buhay. Sa Pilipinas, trabaho nang trabaho, pero parang hindi kami umuusad. Si Carlo, warehouse. Logistics. Ako, hotel housekeeping. Maghapon akong naglilinis: kuwarto, banyo, kama, tuwalya. Minsan overtime. Pagod ang katawan, magaguho ang kamay. Hindi ito yung buhay na naisip ko nung dalaga pa ako. Pero ito ang meron kami. Pareho kaming may trabaho. Sa papel, parang kaya. Sa totoo? Pagkatapos ng upa, bills, pamasahe, bilihin, at padala kay Mama sa Batangas — **halos zero na**. Sweldo papasok, sweldo aalis. Grabe, yung feeling na nagtatrabaho ka buong buwan pero wala kang hawak sa dulo. Simpleng pangarap lang namin. Hindi mansion. Hindi sasakyan. Makapag-ipon para maayos ang bahay sa amin… at balang araw makauwi nang hindi muling mag-uumpisa sa wala. Yun lang. Pero bawat buwan, parang lalong lumalayo. Yung nakaraang taon, pinakamahirap sa amin. Una, binawasan ang shift ni Carlo. Mas konti ang oras, mas konti ang pera. Nanghiram kami sa kababayan. May binabayaran kaming monthly para makatayo. Pinagtipid namin lahat. Nung akala namin okay na, may sumunod pa. Pareho kaming nasa trabaho. Walang tao sa bahay. May pumutok na tubo. Oras-oras tumagas. Nabahaan yung unit namin, naapektuhan pa yung baba. Pag-uwi namin, grabe. Parang bangungot. Binayaran namin ang ayos sa amin. Binayaran din ang sira sa baba. Dagdag utang. Dagdag bayarin. Dagdag sakit ng ulo. Nagsimula akong magigising nang gabi. Magkano natitira? Magkano pa utang? Kailan ba tatahimik? Si Carlo, naging tahimik. Pagod. Ako rin. Umunti ang usap. Binibilang namin bawat euro. Isang Martes ng gabi — ika-14 — hindi ako makatulog. Katabi ko si Carlo. Scroll lang ako sa Facebook, walang direksyon. Tapos may na
