Ang Hardin ni Aling Miding
Si Aling Miding ay may maliit na hardin sa harap ng kanilang bahay. Puno ito ng mga halaman—mga gulay, mga bulaklak, at mga halamang gamot. Ngunit hindi ito kuntento. Tuwing nakikita niya ang hardin ng kanyang kapitbahay na si Aling Nena, nalulungkot siya. "Ang hardin ni Nena ay mas malaki at mas maganda," sabi niya sa kanyang sarili. "Ang mga bulaklak niya ay mas makukulay. Ang mga gulay niya ay mas malusog." Dahil dito, hindi niya pinapansin ang sariling hardin. Hindi niya ito pinapahalagahan. Isang araw, may dumalaw na isang bisita—isang guro mula sa lungsod na nagngangalang Gng. Vega. Naglalakad ito sa kanilang kalye at napansin ang hardin ni Aling Miding. Tumigil ito at tumingin. "Ang ganda ng inyong hardin!" sabi ni Gng. Vega. "Napakasariwa ng mga gulay. At ang mga bulaklak, ang bango!" Nagulat si Aling Miding. "Ganda po? Hindi po. Ang hardin ni Aling Nena ay mas maganda." Ngumiti si Gng. Vega. "Hindi ko alam ang hardin ni Aling Nena. Ngunit alam ko na ang inyong hardin ay may sariling kagandahan. Tingnan ninyo ang mga dahon—malusog. Tingnan ninyo ang mga bulaklak—bukas at masaya. Ito ay isang hardin na puno ng pagmamahal." Napaisip si Aling Miding. Sa unang pagkakataon, tiningnan niya ang kanyang hardin nang may pagmamalaki. Nakita niya ang mga gulay na inalagaan niya araw-araw. Nakita niya ang mga bulaklak na pinatubo niya mula sa maliit na buto. Napaluha siya. "Tama po kayo," sabi niya. "Ang hardin ko ay may sariling kagandahan. Hindi ko lamang ito nakita dahil lagi kong tinitingnan ang hardin ng iba." Mula noon, hindi na naghambing si Aling Miding. Inalagaan niya ang kanyang hardin nang may pagmamahal. At nang tanungin siya kung bakit masaya siya, sinasabi niya: "Hindi ako nakikipag-agawan sa hardin ng iba. Pinapahalagahan ko ang sarili ko."
