Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
tr.zeusvsunder.store
Utanmıyorum… Kötü bir baba olduğum için değil. Ya da… bazen kendimi öyle hissettiğim için. Benim adım Emir, 38 yaşındayım. Türkiye’de, İzmir’de doğdum. Yirmi yaşındayken İtalya’ya taşındım — önce ne iş bulursam yaptım, dili öğrendim, hayatta kaldım. Zamanla, hayal bile edemeyeceğim bir yolu yürüdüm: Polis oldum. Şimdi eşim Elena ile Bari yakınlarında küçük bir kasabada yaşıyoruz. Ve artık dört çocuğumuz var. Hâlâ, o küçük yüzlere baktığımda, bunun gerçekten bizim hayatımız olduğuna inanamıyorum. Polislik, limanda ya da fabrikada çalışmaya benzemez. Buradaki yorgunluk başka — duygusal, insani, öngörülemez. Gece nöbetleri, çağrılar, kavgalar, aile içi tartışmalar, kazalar, gün ağarana kadar süren evrak işleri… Üniformam sürekli ter kokuyor, pahalı İtalyan kahvesi bile artık etki etmiyor, bedenim otomatik pilotta yaşıyor sanki. Lena hamile kaldığında ikiz beklediğimizi sanıyorduk. Sonra doktor, “Sanırım üçüz olacak,” dedi. Birkaç hafta sonra, ultrason ekranına temkinli bir gülümsemeyle bakıp ekledi: — Dördüzünüz olacak. Lena ağladı. Ben de. Ama korkudan. Bir polis maaşıyla dört çocuğa nasıl bakarım? O nasıl dayanır? Biz nasıl dayanırız? Hamilelik çok zordu. Lena neredeyse sürekli yatmak zorundaydı. Ben nöbetten döndüğümde, bazen gecenin bir yarısı, onun titreyen parmaklarıyla karnını tuttuğunu ve gözlerinden yaş aktığını görürdüm. Kapıda ayakkabılarımı çıkarır, yanına oturur, sarılırdım… ama içimde hep aynı soru yankılanırdı: “Niye ona hak ettiği güveni veremiyorum?” Çocuklar doğduğunda oda süt, steril malzeme ve yeni hayat kokusuyla doldu. Lena yorgunluktan neredeyse şeffaf görünüyordu ama gülümsemesinde insanın her şeyi unutturan bir şey vardı. Ben ise mavi polis üniformamla, iki bebeğin olduğu bebek arabasına elimi koymuş, diğer ikisine bakarken içimde korkudan titreşen bir şey hissediyordum. Yetişemiyorum. Başaramıyorum. Onlara her şeyi veremeyeceğim. Bir gece, herkes uyurken, hastane odasının penceresinde oturuyordum. Nöbet ağır geçmişti, gücüm yoktu, dü