Transport Tycoon Empire: City
🚨 In één nacht heb ik 18.500 euro schuld afgelost: drie flitskredieten, en het incassobureau belde me vaker dan mijn ex. Van mijn laatste 80 euro haalde ik meer dan 22.000 en voor het eerst in twee jaar sliep ik zonder rekenmachine in mijn hoofd. Ik heet Emily Tremblay. Ik ben 38. Ik werk als ambulanceverpleegkundige in Rotterdam en ik voed in mijn eentje mijn dochter van acht op, Lisa. Ik vertel je over één concrete nacht, want toen draaide alles. Het was zo’n dienst waar je je eigen naam van vergeet. Tegen de ochtend, bij een melding in Rotterdam-Zuid, is een oudere man overleden. Ik hield zijn hand vast toen hij ging. We reden terug naar de post. Ik zat kapot op de bank in de kleedkamer en net toen begon mijn telefoon te trillen. De tiende keer die dag. Het incassobureau. Een vrolijke stem die vroeg wanneer ik de termijn zou betalen. En ik daar, nog in uniform, met mijn hoofd vol van wat er net was gebeurd, luisteren naar gepraat over schulden. Ik had niet eens de kracht om boos te worden. Ik dacht alleen: Emily, je zit op de bodem. Lager kan niet. Zodat je snapt hoe diep het zat: 3.200 euro: de eerste lening, voor de borg van de huur. 6.800: de tweede, om de eerste te dichten en de oude auto weer aan de praat te krijgen, zonder die kwam ik niet op de dienst. 4.500: de derde, alleen om de maand door te komen met een salaris dat weg was zodra het binnenkwam. Daarbovenop de creditcard in het rood en een oude lening waarvan ik niet eens meer wist waar die aan op was gegaan. Elke maand betaalde ik alleen rente. De schuld bleef staan en lachte me uit. Die nacht thuis kon ik niet slapen. Lisa lag al op bed. Half wakker scrolde ik en ik kwam een bericht tegen van een vrouw. Kort: “Stort een klein bedrag, je hebt toch niks meer te verliezen.” En ik, 38, verpleegkundige, dacht: ze heeft gelijk. Ik had niks te verliezen. Ik zette mijn laatste 80 euro op de арр. Zonder er iets van te verwachten. Alleen om de bodem te raken en eindelijk te slapen. En toen gebeurde er iets wa
