Ο σύνδεσμος είναι εδώ 👉
Με λένε Νίκος Νικολάου και είμαι 35 χρονών. Μένω στο Περιστέρι, κοντά στην περιφερειακή. Με την Ελένη είμαστε μαζί πέντε χρόνια, παντρεμένοι τρία. Αυτή είναι ένα χρόνο μικρότερη και δουλεύει σε Sephora σε εμπορικό κέντρο. Εγώ είμαι νταλικιέρης, κάνω εξωτερικό. Η εταιρεία έχει έδρα στον Ασπρόπυργο. Η ζωή μας ήταν φυσιολογική, δεν είχαμε παράπονο. Νοικιάζαμε ένα διαμέρισμα 68 τετραγωνικά με μπαλκόνι, 650 ευρώ τον μήνα. Ψώνια κάναμε σε Σκλαβενίτη και Lidl. Το χειμώνα καμιά φορά πηγαίναμε λίγες μέρες για σκι, και τα τελευταία τρία καλοκαίρια νοικιάζαμε ένα μικρό σπίτι στη Χαλκιδική με 550-600 ευρώ την εβδομάδα. Ζούσαμε ήσυχα. Το μόνο που μας στενοχωρούσε ήταν ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί. Τρία χρόνια προσπαθούσαμε. Εξετάσεις, γιατροί, φάρμακα… Τίποτα. Στο τέλος ο γιατρός σε μια ιδιωτική κλινική στην Αθήνα μας το είπε καθαρά: «Φυσιολογικά δεν θα γίνει ποτέ. Πρέπει να κάνετε εξωσωματική». Ξεκινήσαμε το φθινόπωρο του ’25. Ο πρώτος κύκλος βγήκε 5500 ευρώ όλα μαζί. Δεν έπιασε. Ο δεύτερος άλλα 4800. Σύνολο πάνω από 10.000 ευρώ. Τα 6500 τα πήραμε με δάνειο από την Eurobank σε 36 δόσεις, τα υπόλοιπα από τα λεφτά που είχαμε στην άκρη. «Για το παιδί δεν με νοιάζει τίποτα», μου έλεγε η Ελένη. Στον δεύτερο κύκλο έπιασε. Ο γιατρός μας είπε αμέσως να προσέχουμε τις πρώτες εβδομάδες, μηδέν άγχος. Η Ελένη ήταν στα ουράνια. Κι εγώ έκανα ότι χαμογελάω. Μετά όμως άρχισαν τα προβλήματα. Από την 1η Γενάρη άλλαξαν τα πράγματα με τις εισφορές. Για εμάς τους νταλικιέρηδες σήμαινε ότι η εταιρεία κρατούσε περισσότερα αλλά εμάς δεν μας έδινε τίποτα παραπάνω. Μας άλλαξαν όλα τα συμβόλαια. Από 1600-1700 ευρώ καθαρά με τα έξοδα, έπεσα στα 1250-1350. Έκοψαν και τα περισσότερα από τα επιδόματα εξωτερικού. Ο διαχειριστής έγραψε στο γκρουπ: «Παιδιά, άλλαξε ο νόμος, τι να κάνουμε». Μετά από ένα μήνα ήρθε και το δεύτερο χτύπημα. Οι δουλειές από Γερμανία και Ιταλία έπεσαν κατακόρυφα. Η εταιρεία έκοψε τα εξωτερικά δρομολόγια. Αντί για 18-20 μέρες έξω, έκανα 12-14, και κάποιες βδομάδες μόνο μέσ
