👉👉👉👉👉
Mijn naam is Imran. Ik ben 39 jaar. Ik kom oorspronkelijk uit Marokko, maar woon al 25 jaar in Nederland. Ik werk als kapper in Amsterdam, in de wijk Slotermeer – een normale buurt, niet het centrum, maar ook geen getto. Een gewoon leven, zoals iedereen: een vrouw, twee zoons, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de zaak. In goede maanden verdien ik tussen de 2900 en 3400 euro. Maar verdorie, de schulden hebben me helemaal opgegeten. Ik sta 28.000 euro bij de bank voor het appartement. Klassiek: de woonkamer verbouwd, de auto ging kapot… en alles ging uit de hand lopen. Ik ben vergeten wanneer ik voor het laatst normaal heb geslapen. Constante stress. Rekeningen, huur, eten, school, sportclubjes… Aan het eind van de maand blijft er alleen geld over voor sigaretten en koffie. De deurwaarders bellen elke dag. Eerst waren ze beleefd, nu dreigen ze openlijk: “Monsieur Imran, als u voor het einde van de maand niet minstens 900 euro betaalt, starten we de procedure tot beslaglegging op uw appartement…” Ik leg neer en zit daar als een idioot. Het kan me bijna niets meer schelen, maar de gedachte dat we ons huis kunnen verliezen, daar word ik wakker van. Maar een paar dagen geleden gebeurde er iets krankzinnigs. Een gewone dag, weinig klanten. Ik zat te denken waar ik geld vandaan moest halen om het achterstallige bedrag te dekken. De deur gaat open. Er komt een jongen binnen – goed gekleed: wit overhemd, dure schoenen, ziet eruit alsof hij uit een tijdschrift komt. Hij zet zijn zonnebril af… Arjen Lubach, jemig! Ik herkende hem meteen. Vroeger keken mijn vrouw en ik vaak naar *Zondag met Lubach*, vooral ik. Totdat de schulden mijn hersenen hadden opgevreten. Hij zegt tegen me: – Hé, maat, kun je me snel knippen? Ik vlieg vandaag. Ik zette hem meteen op de stoel. Terwijl ik hem knipte, raakten we aan de praat. En op een gegeven moment vraagt hij: – Imran, waarom zie je er zo uitgeput uit? Wat is er aan de hand? Eerst deed ik het af, maar toen barstte ik
