fortuland.icu
Üç yıl boyunca her şeyi doğru yaptım. Yine de sonunda elimde hiçbir şey kalmadı. Sonra olanlar da şöyle oldu. Devam etmeden önce bir şey söylemek istiyorum. Ben normalde böyle şeyler yazan biri değilim. İnternette özel hayatımı hiç paylaşmadım. Hep bunun kimseyi ilgilendirmediğini düşündüm. Herkesin zaten kendi derdi var. Ama bu hikâyeyi birebir anlattığım birkaç kişi bana aynı şeyi söyledi: Yaz bunu. Belki birine gerçekten faydası olur. O yüzden yazıyorum. Önce kendimi anlatayım. Benim adım Kerem. 34 yaşındayım. Türküm ve Almanya’da, Duisburg’da yaşıyorum. Burada, Marxloh’da büyüdüm. Ruhr’u bilen ne demek istediğimi anlar. Gürültülü, işçi mahallesi, çok güzel bir yer değil ama insanın kendi yeri. Babam hayatı boyunca bedeniyle çalıştı. Bazen depoda, bazen metal işinde, bazen fabrikalara bağlı taşeron işlerde. Annem uzun süre okul mutfağında çalıştı, sonra temizliğe gitti. Almanya’daki sıradan bir Türk ailesi yani. Fakir değildik, zengin de değildik. Sabah erken kalkan, çalışan, faturalarını ödeyen, kimseye bir şey göstermeye çalışmayan insanlar. Ben de hiçbir zaman lafla yaşayan biri olmadım. Üniversiteye gitmedim. Yapamazdım diye değil, bana mantıklı gelmedi. Bizde mantık basitti, ne kadar erken para kazanmaya başlarsan aile için o kadar iyi. Ausbildung yaptım, üç yıl endüstriyel mekanik okudum, olması gerektiği gibi. Sonra direkt işe girdim. 20 yaşımda üretimde sıradan yardımcıydım. 23’te Duisburg’daki bir fabrikada makine operatörü oldum. 28’de vardiya sorumlusuydum. Her şey belliydi, vardiya, maaş, yorgunluk, ama en azından kaos yoktu. Hiçbir zaman parasını saçan biri olmadım. Her sene Antalya yok. Taksitle telefon yok. Mütevazı yaşadım, küçük bir ev tuttum, 2015 model eski bir Passat kullanıyordum, neredeyse hep evde yerdim. Bazen arkadaşlarla çay içerdim ya da döner alırdım, o kadar. Bara da en fazla iki haftada bir giderdim. Basit yaşadım. Mütevazı yaşadım. Ama idare ediyordum. Ya da en azından o zaman öyle sanıyordum. Ay sonu kâğıt üstünde bakınc
