👉 I-click ang link para simulan ang pagkuha ng bonus.
👉 I-like ang video at mag-screenshot, pagkatapos ay i-post ito sa comment section. Pipili kami ng isang masuwerteng manlalaro na mananalo ng ₱3,000 na bonus. Sa pagitan ng mga bundok ng Laguna, may isang lawa na hindi makikita sa karaniwang mapa. Tinatawag ito ng mga matatanda na Lawa ng mga Alaala— sapagkat sinasabing lahat ng pumasok dito ay haharap sa sariling puso. Noong unang panahon, ang lawa ay banal. Pinamumunuan ito ng isang Diwata na nagngangalang Liraya, tagapangalaga ng tubig, alaala, at katotohanan. Ang kanyang buhok ay kasing-itim ng gabi, at ang kanyang mga mata ay parang salamin— ipinapakita hindi ang mukha, kundi ang konsensya. Ang mga tao noon ay marunong makinig. Bago mangisda, humihingi sila ng pahintulot. Bago uminom sa lawa, nag-aalay sila ng bulaklak at dasal. Dahil dito, malinaw ang tubig at sagana ang buhay. Ngunit dumating ang panahon ng paglimot. Isang nayon ang itinayo malapit sa lawa. Dumami ang tao, dumami ang ingay, at unti-unting napalitan ng kasakiman ang paggalang. May isang binatang nagngangalang Tomas— isang mangangalakal na naghahanap ng ginto at kayamanan. Narinig niya ang alamat tungkol sa lawa: na may lihim daw itong kayamanang kayang tuparin ang lahat ng hangarin. Isang gabi ng kabilugan ng buwan, dumating si Tomas sa lawa. Wala siyang dala kundi kumpiyansa at pagnanasa. Paglapit niya sa tubig, biglang luminaw ang lawa. Lumabas mula sa liwanag ang Diwata. “Bakit ka narito?” tanong ni Liraya. “Hindi lahat ng hangarin ay dapat tuparin.” Ngumiti si Tomas. “Nais ko lamang ng yaman.” Hindi nagalit ang Diwata. Sa halip, itinuro niya ang tubig. “Tumingin ka.” Sa ibabaw ng lawa, ipinakita ang hinaharap ni Tomas— mayaman, ngunit nag-iisa; napapaligiran ng ginto, ngunit walang tinig na tumatawag sa kanyang pangalan. Umatras si Tomas. “Hindi ito ang gusto ko.” “Ngunit ito ang kapalit,” sagot ng Diwata. “Ang lawa ay hindi nagbibigay— ito’y nagpapakita.” Nabahala si Tomas. Sa unang pagkakataon, naisip niya ang kanyang pami
