Design: The Art of Combining Functionality and Aesthetics
VANDAAG HEB IK 15.680 OP DE REET VAN EEN MEISJE GETATOEËERD. DRIE UUR LATER PAKTE IK MIJN MACHINE IN EN NAM IK ONTSLAG. EN NEE, ZE HEBBEN ME NIET ONTSLAGEN VANWEGE DIE TATTOO. Ik ben tatoeëerder en werk al meer dan zes jaar in Amsterdam. In al die tijd is er zoveel volk op mijn stoel geweest dat het echt moeilijk is om me nog te verbazen. Namen van exen die dringend overgezet moeten worden, absurde symbolen, portretten van honden, bekentenissen over vreemdgaan en beslissingen na vijf glazen wijn. Soms heb ik het gevoel dat ik geen tatoeëerder ben, maar een psycholoog met een machine in mijn hand. Al jaren droom ik ervan om een eigen klein studio’tje te openen. Maar tussen de huur van het pand, apparatuur, rekeningen en alle andere kosten kwam ik er elke keer op uit: het geld was genoeg om van te leven, maar nooit om iets van mezelf op te zetten. Dus bleef ik voor iemand anders werken, afspraken aannemen en die droom weer vooruitschuiven. Vanmorgen komt er een meisje binnen, zo’n 26 of 27 jaar. Heel normaal meisje. Zwarte korte broek, ruim zwart T-shirt, donker haar in een staart. In de ene hand haar telefoon, in de andere een koffie to go. Ze gaat zitten, laat me een foto zien en zegt: — Luister, ik wil precies dit. Maar verpruts die cijfers niet. Ik kijk naar het scherm. Een grote ronde munt, een bliksem in het midden en daaronder de cijfers: 15 680. — Is dit de code van een kluis ofzo? — Bijna — antwoordt ze. — En waar moeten we het zetten? — Op m’n reet. Ik kijk naar haar. Dan naar de tekening. Dan weer naar haar. — Ik hoopte stiekem dat je “op m’n schouderblad” zou zeggen. — M’n schouderblad verdient het niet. Ik moet lachen. Denk dat ze gewoon van rare tattoos houdt. Maar dan zie ik de naam Coin Strike op de tekening. — Wacht even. Wil jij serieus het symbool van een game laten tatoeëren? Ze kijkt me helemaal rustig aan. — Niet voor een game. Voor een absurde avond, waarna mijn problemen eindelijk voorbij waren. En daar word ik nieuwsgierig.
