👇👇👇
13 VITE NË BRITANI – DHE POTHUAJ SE GJITHÇKA HUMBËM. Nuk po duroj më… seriozisht, s'po tërheq më. Viti i dhjetë që jam këtu, në Angli. Erdha nga Shqipëria në 2013. Mendova: do punoj ca vjet, do kursej para, do kthehem në shtëpi, do ndërtoj një shtëpi. Si gjithë të tjerët. Si gjithë ata që iknin në atë kohë. Por jeta… eh… doli krejt ndryshe. Më quajnë Gentian Leka. Gruaja ime, Arta, është me mua. Djali ynë, Eri, rritet këtu. Shkolla, miqtë… dhe pa e vënë re, Britania nuk ishte më vetëm një vend pune, por u bë shtëpi. Tre vjet më parë vendosëm. Blemë një apartament. Jo pikërisht në qendër të Mançesterit, më tepër në periferi, në një lagje të qetë. Asgjë speciale. Pak i vjetër… por i yni. 350 000 paund. Në atë kohë dukej vendimi i duhur. Banka e miratoi. Punë e qëndrueshme. Unë në ndërtim, Arta në logjistikë. Kësti – rreth 1 400 paund në muaj. Jetonim normalisht… domethënë… relativisht të qetë. Pa luks… por dilte. Paguanim, linim edhe pak mënjanë, ndonjëherë dilnim me djalin, i blinim diçka. Një jetë e zakonshme… e tillë që shumë e duan. Dhe pastaj… gjithçka filloi të shembet. Në punë filluan të shkurtojnë orët. Thoshin: — Është e përkohshme. Pastaj përsëri. Dhe përsëri. Nga 10–11 orë ramë në 5–6. Ndonjëherë na dërgonin në shtëpi më herët. Paga ra menjëherë. Arta punon… por prapë nuk mjafton. Filluam të jetojmë nga kursimet. Në fillim: do kalojë, një muaj, dy. Kaluan gjashtë muaj. Kaloi një vit. Dhe shpenzimet nuk ulen: 2 400 £ – për bankën 220 £ – faturat e banesës 100 £ – drita 40 £ – interneti 900–1 200 £ – ushqimi Plus fëmija, shkolla, rrobat… Çdo muaj… praktikisht zero. Në fillim kursimet shkriheshin ngadalë. Pastaj më shpejt. Pastaj… mbaruan. Dhe atëherë filloi më e keqja. Karta… në minus. Pastaj një tjetër. Pastaj huazova nga familja. Pastaj borxh në bankë. „Do paguajmë kur të përmirësohet puna.“ Por nuk u përmirësua kurrë. Pas dy vjetësh… borxhi: 62 162 paund. Kur pashë këtë shifër… eh… thjesht më ranë këmbët. N
