Installer her👉
Gisteren kreeg ik de sleutels van mijn eigen huis. Ik heet Daan de Vries, ik ben 37 jaar en woon in Eindhoven. Een paar maanden geleden had ik nooit gedacht dat ik ooit zoiets zou schrijven. Er zat geen dramatisch verhaal achter. Ik zat niet tot over mijn oren in de schulden. Ik was mijn baan niet kwijt. Ik had niet mijn laatste €20 op mijn rekening staan. Ik had gewoon een heel normaal leven. Ik werk inmiddels bijna elf jaar als elektricien. Ik verdien prima: meestal ongeveer €2.800–€3.100 netto per maand, afhankelijk van de maand, overuren en het soort werk dat er ligt. Mijn vriendin Sophie werkt bij een kleine tandartspraktijk. We zijn al zeven jaar samen. We huren een appartement in Eindhoven, rijden in een oude Škoda Octavia en proberen één keer per jaar een paar dagen ergens naartoe te gaan. Kortom: een normaal leven. Het enige waar we het steeds weer over hadden, was een eigen huis. Geen villa. Gewoon een huis aan de rand van Eindhoven of net buiten de stad. Een terras. Een kleine tuin. Een plek waar in de zomer een barbecue kan staan. Sophie had zelfs foto's van keukens die ze mooi vond op haar telefoon opgeslagen. En ik maakte altijd dezelfde grap: 'Eerst maar eens sparen voor het huis. Daarna mag jij de keuken uitzoeken.' We spaarden geld. Maar iedere keer als we op Funda naar huizen in en rond Eindhoven keken, stonden we vrij snel weer met beide benen op de grond. De huizen die we echt mooi vonden, zaten meestal ergens tussen de €425.000 en €500.000. Met het spaargeld dat we al hadden en onze normale inkomens betekende dat voor ons vooral: nog flink wat jaren doorsparen, of een hypotheek nemen die veel groter was dan we prettig vonden. Dus we hadden geen haast. Ik dacht altijd: 'Ooit.' Ik heb één vrij domme kleine gewoonte. Een paar keer per maand geef ik na het werk €20–€40 uit aan een spel op mijn telefoon. Ik zag het ongeveer hetzelfde als naar de bioscoop gaan, een lot kopen of een paar biertjes drinken met vrienden. Gewoon wat entertainment met geld
