👇️️👇️️👇️️
😢 IK WAS VERPLEEGKUNDIGE IN SURINAME… MAAR IN NEDERLAND DWEILDE IK VLOEREN IN EEN VERPLEEGHUIS 😭 Het moeilijkste is in de spiegel kijken en jezelf bijna niet meer herkennen. Mijn naam is Alicia. Ik ben 35 jaar en ik kom uit Suriname, uit Paramaribo. Drie jaar geleden kwam ik naar Nederland 🇳🇱 als verpleegkundige, met mijn diploma en vijf jaar ervaring in een ziekenhuis in Suriname. Ik dacht: “Hier gaan ze mijn diploma erkennen. Ik ga weer in een ziekenhuis werken. Mijn zoon krijgt een betere toekomst. Mijn familie gaat trots op me zijn.” In Suriname liet ik mijn man en mijn zoon Jayden achter. Hij was toen 7 jaar. Op het vliegveld omhelsde hij me en vroeg: — “Mama, ga je echt verpleegkundige worden in Nederland, zoals je beloofd hebt?” Ik zei: — “Ja, mi boi. Mama gaat werk vinden en daarna haal ik je naar mij toe.” Ik kwam aan met mijn diploma, hoop en een plan. Maar de werkelijkheid was heel anders. Om weer als verpleegkundige in Nederland te kunnen werken, moest ik door het hele proces. BIG-register. CIBG. Diplomawaardering. Documenten laten controleren. Werkervaring aantonen. Papieren uit Suriname regelen. Wachten op antwoord. Misschien bijscholing of extra opleiding. Elke nieuwe stap betekende documenten, wachten en geld. En terwijl je wacht, moet je nog steeds ergens wonen en iets eten. Ik vond werk in een verpleeghuis in Rotterdam.. Ik zorgde voor ouderen. Luiers verschonen. Mensen wassen. Eten geven. Vieze lakens verschonen. Kamers schoonmaken. Badkamers. Toiletten. Vloeren dweilen. Diensten van 8 tot 10 uur, soms meerdere zware diensten achter elkaar. Loon — ongeveer 14–17 euro per uur. Kamer — 850 euro. Eten. OV. Verzekering. Geld naar familie in Suriname. Elke maand probeerde ik geld te sturen naar mijn man en mijn moeder — voor Jayden zijn school, eten en medicijnen voor mijn vader. Voor mezelf bleef bijna niks over. Jayden zat nog op school in Suriname. Op een dag belde hij mij via video call en zei: — “Mama,
Соседей по этой оси в базе нет — этот кадр у неё единственный.