Zonja Gjyriqi, ju kanë mbetur 72 orë deri në ekzekutimin e detyrueshëm të shtëpisë. E kujtoj saktësisht momentin kur jeta ime ndryshoi përgjithmonë. Unë quhem Arlinda I. Gjyriqi. Jam 38 vjeç. Jetoj në Milano bashkë me burrin tim Arben dhe djalin tonë të vogël Erion, i cili është gati 2 vjeç. 10 vjet më parë u larguam nga Shqipëria. Arbeni dhe unë erdhëm në Itali me dy valixhe dhe me shumë shpresë. Në fillim punuam në depo, bëmë pastrim, bëmë dorëzime – bëmë çdo gjë vetëm që të vendoseshim. Pas tre vitesh kuptuam se nuk do të ktheheshim më. Prandaj 7 vjet më parë vendosëm të blinim një shtëpi. Një shtëpi e vogël me tarracë në periferi të Milanos. 325 000 €. Paguan një avans të vogël dhe kësti mujor ishte rreth 1 450 €. Ishte e vështirë, por ia dilnim. Unë punoja si administratore në një kompani të vogël logjistike. Arbeni ishte shofer dorëzimi. Gjithçka shkonte mirë – derisa gjithçka u shemb. Në fillim të vitit 2025 kompania ime njoftoi shkurtimet. Unë isha ndër të larguarat. Gjashtë muajt e parë mbijetuam me kursimet. Pastaj ato mbaruan. Arbeni përpiqej të merrte orë shtesë, por nuk mjaftonte. Filluam të grumbullonim vonesa. Një muaj. Tre muaj. Tetë muaj. Banka Intesa Sanpaolo më telefononte çdo ditë. Pastaj erdhën letrat e rekomanduara. Pastaj afati i fundit. Borxhi i vonuar: 47 980 €. Nëse nuk paguanim deri në atë afat, do të niste procedura e ekzekutimit të detyrueshëm. Do të humbisnim shtëpinë. Dhe tani kjo: 72 orë. Qëndrova e ngrirë në kuzhinë, me telefonin që më dridhej në dorë. Hyri Arbeni. Pa fytyrën time. — «Arlinda? Çfarë ndodhi?» Ia tregova ekranin. Nuk tha asgjë. U ul pranë meje, më mori dorën. Dhe qëndruam kështu, në heshtje, duke parë murin. Erioni flinte në dhomën e tij. Dëgjoja frymëmarrjen e tij të qetë. Kujtoj se mendova: pas 3 ditësh djali im i vogël nuk do të ketë më dhomën e tij. Kjo mendim më shkatërroi. Atë natë nuk fjeta. Rrija shtrirë, duke parë tavanin, mendimet rrotulloheshin në rreth. Zgjidhje të pamundura. Shifrat
