👉🏻
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਉਮਰ 38 ਸਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ, ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ 12 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰੈਂਪਟਨ, ਓਨਟਾਰੀਓ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਰਿਆਣਾ, ਪੇਅ ਪਦਾਰਥ, ਸਿਗਰਟਾਂ, ਵੇਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਵੇਚਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਕਾਨ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲੀ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬਣੇਗਾ। ਪਰ ਹਰ ਸਾਲ ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕਿਰਾਇਆ ਲਗਭਗ 3,500 ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਡਾਲਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਬਿੱਲ ਅਤੇ ਬਿਜ਼ਨਸ ਟੈਕਸ ਮਿਲਾਕੇ ਹੋਰ 1,200 ਤੋਂ 1,400 ਡਾਲਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਕਾਨ ਸਵੇਰੇ 7 ਵਜੇ ਤੋਂ ਰਾਤ 10 ਵਜੇ ਤੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕਾਊਂਟਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਲੱਭਣੇ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨੌਕਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਚੋਰੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਲੋਕ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਿਗਰਟਾਂ, ਵੇਪ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ। ਅਕਸਰ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਹਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਚੋਰੀ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਚੋਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮੇਰਾ ਲਗਭਗ 2,000 ਤੋਂ 2,500 ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦਾ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੁਣ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਹੀ Walmart ਦੀਆਂ ਦੋ ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ No Frills ਹੈ। ਲੋਕ ਹੁਣ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਨ ਆਨਲਾਈਨ ਮੰਗਵਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ 13–14 ਘੰਟੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਥੱਕ ਕੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਜ਼ੇ ਵਧਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ 25,000 ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦਾ ਲੋਨ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਫ੍ਰਿਜ਼ ਖਰੀਦ ਸਕਾਂ। ਫਿਰ ਚੋਰੀਆਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਘਟਣ ਲੱਗੀ। ਕਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਾਇਗੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਰਜ਼ੇ ਲੈਣੇ ਪਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਛੋਟੇ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ। ਹੁਣ
