Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
👉
Ik begrijp nog steeds niet waar ik zoveel geduld vandaan haalde… Vijf jaar op de bouw — het was geen leven, maar een soort stille slavernij. Mijn naam is Jan van der Meer. Ik ben geboren in Nederland. En bijna al die tijd leefde ik tussen twee werelden: werk — huis, huis — werk… maar een echt thuis was er nauwelijks. Zes tot acht maanden weg van mijn familie. En alleen korte, veel te korte terugkomsten die voorbijvlogen als één dag. Ik werkte in de kou, in het stof, in constante vermoeidheid. Mijn rug herinnerde me elke dag aan zichzelf met zeurende pijn. Maar zelfs dat was niet het ergste. Het ergste is wanneer je al je kracht geeft… en er toch nooit genoeg geld is. Elke keer dat ik thuiskwam, verdween alles binnen een paar dagen: huur, medicijnen, kleding, schulden. En weer — nul. Ik had niet eens tijd om te leven. Niet eens tijd om te voelen dat ik thuis was. Want meteen zat er maar één gedachte in mijn hoofd: weer weg. Weer de bouw. Stof. Geluid. Slapeloze nachten. Elke dag — cijfers. Elke avond — angst. Angst dat er morgen niet genoeg zal zijn. Ik werkte op de grens. Nam alles aan wat ik kon: bijbaantjes, extra diensten, elke mogelijkheid. Soms zonder vrije dagen. Soms bijna zonder slaap. Er waren avonden dat ik thuiskwam, in de keuken ging zitten… en gewoon in het donker zat. Zonder telefoon. Zonder licht. Zonder gedachten. Want zelfs voor tranen had ik geen kracht meer. En het enige wat ik zachtjes tegen mezelf zei: “Het komt goed”. Maar met elke dag klonken die woorden leger. Steeds minder echt. De schulden groeiden als een sneeuwbal: leningen, achterstanden… De telefoon stopte nooit: oproepen, berichten, herinneringen. Ik leerde het te negeren. Te doen alsof alles onder controle was. Maar voor jezelf kun je niet weglopen. En er was een moment… waarop ik bijna brak. Mijn verjaardag kwam eraan. En ik dacht: deze keer sta ik mezelf iets kleins toe. Ik ging een winkel binnen. Keek naar gewone dingen — dingen die ik vroeger niet eens opmer
