Lorik Dervishi — крутилось 9 дн, охват 20k

👉👉👉

👉 KAZINOJA MË MORI 74 685 €… Quhëm Lоrik, jam 35 vjeç. Disa vite më parë u shpërngulëm nga Shqipëria. Tani jetojmë në periferi të qytetit të Luksemburgut — unë, gruaja ime Еlоnа dhe dy fëmijët tanë: Еrа dhe Аrdіаn. Punoj në ndërtim që nga dita e parë që erdha këtu. Shtatë vite beton, shi, erë, rroba të rënda dhe këpucë gjithmonë të lagura… Zgjohem në 5:30, marr trenin dhe në 7:00 jam në kantier. Në mbrëmje kthehem rreth orës 18:45 — totalisht i rraskapitur. Më dhemb gjithçka. Duart e ashpra, shpina më djeg. I zvarris këmbët 😓 Еlоnа më pret me një filxhan çaji menteje. Në tavolinë — supë me perime, pak bukë dhe oriz me pulë nga dita e djeshme. Fëmijët mbarojnë detyrat e shkollës. Hamë në heshtje — secili i mbyllur në mendimet e veta. Unë laj enët, Еlоnа përgatit çantat e shkollës. Еrа më pyet nëse mund të marrë për pushim “si të tjerët”: biskota Maria ose Kinder Pingui. Ia ledhatoj flokët dhe i them: — “Ndoshta muajin tjetër…” 😔 Ajo mbrëmje ishte veçanërisht e ftohtë. Еrа rrinte në sallon, e mbështjellë me dy batanije, ende me çorape pak të lagura. Еlоnа kërkonte një shall të vjetër në dollap. Аrdіаn luante me një makinë të thyer që ia kishte dhuruar një fqinj. Unë isha i shteruar, koka më rrihte fort. U ula në kuzhinë me një copë bukë dhe një fetë djathi të lirë të shkrirë. Mora telefonin dhe fillova të lëvizja feed-in. Më doli një reklamë në Facebook — ajo loja me rrotat. E kisha parë edhe më parë, por kurrë nuk e kisha hapur. Qesha lehtë. Mendova: “Një mashtrim tjetër.” Ditën tjetër — e njëjta reklamë. Ditën e tretë — prapë ajo. Një koleg nga kantieri — burrë më i moshuar, edhe ai emigrant — më tha: — “Dëgjo, mua më ranë 250 € aty.” Qesha dhe i thashë: — “Hë mo, këto janë për naivët.” Por mendimi më mbeti në kokë. Kaloi një javë. Një mbrëmje isha vetëm në kuzhinë. Fëmijët flinin. Еlоnа po shikonte faturat, duke u përpjekur të kuptonte ku mund të kursejmë — shkolla, mensa, shpenzimet. Qëndrova në heshtje. Ishte ftohtë. M’u kujtua ajo reklamë. Dhe në fund