{{product.name}}
🔴 NUK MË VJEN TURP TË THEM SI JETOJ NË HOLANDË 🔴 Emri im është Valmira, jam 32 vjeçe. Jam nga Shqipëria, nga një qytet i vogël pranë Elbasanit. Tre vite më parë u largova për në Holandë. Jo sepse ëndërroja për një “jetë të re”. Por sepse në shtëpi nuk ia dilja më e vetme. Tani jetoj në Eindhoven. Jo në qendër. Një lagje e zakonshme. Shi, biçikleta, shtëpi të njëjta. E rris djalin tim vetëm. Quhet Alban, është 6 vjeç. Punë — magazinë. Logjistikë. Roterdami, Eindhoveni, Tilburgu — për turistët janë qytete të bukura. Për ne, migrantët, — thjesht vende ku ka turne dhe punë. Dita ime duket kështu: 05:30 — alarmi 05:50 — ngrihem në heshtje që të mos zgjoj djalin 06:20 — mëngjes i shpejtë 06:50 — e çoj Albanin 07:40 — jam tashmë në turn Kuti. Skaner. Rrip. Paleta. Asgjë e veçantë. Thjesht punë e rëndë fizike. Në mbrëmje më dhembin duart. Më dhemb shpina. Koka është bosh. Ndonjëherë mendoj se nuk jetoj. Thjesht i tërheq ditët njëra pas tjetrës. Në mbrëmje Albani pyet: — «Mami, a do të shkojmë për pushime në verë?» Unë përgjigjem: — «Do të shohim». Edhe pse e kuptoj që nuk ka para për këtë. Qira. Kopshti. Ushqimi. Transporti. Rroga mbaron më shpejt sesa kalon java. Javën e kaluar po ktheheshim në shtëpi nën shi. Njerëzit po lëviznin me biçikleta, dikush qeshte, dikush fliste në telefon. Dhe papritur Albani tha: — «Në shkollë thanë që në verë të gjithë do të shkojnë për pushime. Edhe ne do të shkojmë ndonjëherë?» Nuk u përgjigja. Sepse nuk kisha para as për t’i blerë atij atlete të reja. E jo më për pushime. Atë mbrëmje, kur ai ra në gjumë, unë u shtriva në divan dhe lëvizja telefonin. Thjesht për t’u shkëputur nga mendimet. Reklamë loje. Dragon Spin. E mbylla. Pas një minute — përsëri. Hapa komentet. Njerëz nga Holanda. Pamje ekrani. Tërheqje parash. Mendova: përralla të radhës. Por pastaj m’u kujtua pyetja e Albanit. Dhe mendova: më keq nuk bëhet. Më kishin mbetur 25 €. Të fundit. Bëra depozitën. Rrotullimet e para — asgjë. Bosh. Tashmë doja
