Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
drakosha.icu
6 VITE NË DËRGESA TE POSTE ITALIANE. I NJËJTI ZONË. DHE PASTAJ NJË DITË GJITHÇKA U THYE 🔴 Quhem Pavël. Jam 34 vjeç. Jam shqiptar. Jetoj në Milano, zona Sesto San Giovanni. Kur erdha këtu, nuk kisha asgjë. As italisht të mirë, as njohje. Vetëm një valixhe dhe frikë, sinqerisht. E nisa nga zero. Punoj si korrier te Poste Italiane. Shpërndaj pako nëpër lagje. Zgjohem në 4:30. Alarmi. Errësirë. Në dimër lagështirë, në verë vapë që në mëngjes. Ngrihem si robot. Në shtëpi bëj shpejt një kafe. Më të lirën. Vetëm për të hapur sytë. Në 5:30 jam te baza. Magazina me zhurmë. Njerëz, karroca, skanerë. Rumunë, shqiptarë, marokenë, italianë, të gjithë bashkë. Merr skanerin dhe fillon puna direkt. Ndarja. Ngarkimi. Pako, kuti, thasë. Ndonjëherë të lehta. Ndonjëherë 20–30 kg. Ngarkon shpejt. Sepse po u vonove, fillojnë problemet. Vonohesh, gjobë. Gabim, gjobë. Humb pako, paguan vetë. Në 7:00 furgoni plot. Dal në rrugë. E para, trafiku. Në Milano kjo është normale. Rri në trafik dhe e kupton direkt që dita do jetë e rëndë. Zona ime, rreth Sesto dhe Cinisello. Oborre, pallate të vjetra, rrugë të ngushta. Parkim nuk ka. Vë bllokazhin. Marr pakot. Vrapoj. Skaneri bën bip. Derë. Tjetra. Ndonjëherë interfon nuk punon. Ndonjëherë nuk hap njeri. Ndonjëherë ka radhë. Ndonjëherë humb kohë kot. Dhe në atë moment fillon telefoni. Klientët. “Dov’è il mio pacco?” “Quando arrivi?” “Non sono a casa, vieni dopo.” Dhe e kupton që është e pamundur. Çdo gjë e ke me orar. Nuk mund t’u përshtatesh të gjithëve. Por kot t’ua shpjegosh. Dhe kjo të çmend. Sinqerisht. Ndonjëherë e lë telefonin pa zë. Ndryshe nuk e përballon. Pastaj oborre, hyrje pallatesh. Njëra pas tjetrës. Nuk mendon më. Vetëm punon. Nga dreka duart bëhen të rënda. Shpina dhemb. Skaneri nuk pushon. Ndonjëherë futem te Lidl ose Carrefour. Marr kafe, panino, gjënë më të lirë. Pothuajse çdo ditë ha kështu. Kursej në çdo gjë. Ha në këmbë. Ndonjëherë direkt në makinë. Dhe prapë rruga.
