{{product.name}}
Hindi na ako nahihiyang maging pagód na ama. Ako si Rafael, 38 taong gulang. Taga-Pilipinas ako, mula Quezon City, pero ilang taon na akong nakatira dito sa Barcelona kasama ang asawa kong si Marisol at ang dalawang anak namin — Liam at Alyssa. Nagtatrabaho ako sa isang furniture warehouse. Araw-araw pareho lang: gising ng 5 AM, nasa trabaho na pagsapit ng 6. Amoy ng barnis, malamig na bodega, mabibigat na kahon. Masakit ang likod, bitak-bitak ang mga kamay. Umuuwing pagod, ubos ang lakas. Gusto ko lang ng katahimikan. Nagluluto si Marisol ng hapunan — pasta, salad, minsan manok. Nag-aaral ang mga bata sa mesa sa kusina. Tahimik kaming kumakain. Ngumingiti ako, pero sa loob ko alam kong mauubos na naman ang pera. Malapit na ang katapusan ng buwan. Gusto ko sanang bigyan ang mga anak ko ng kaunti pang higit — laruan, bagong sapatos. Pero madalas kailangan pumili sa pagitan ng “kailangan” at “gusto.” Maya-maya napansin ko: si Liam hindi na humihingi ng kahit ano. Akala ko tumatanda na. Pero mali ako. Isang araw bago ang birthday niya, pumasok kami sa isang tindahan sa Barcelona. Tinitingnan niya ang mga laruan, cellphone, damit… pero tahimik lang siya. Tinanong ko siya: — Bakit wala kang gustong bilhin, anak? Sabi niya: — Papa, alam ko pong mahirap ngayon. Ayos lang po. Parang nadurog ang puso ko. Nang makatulog siya, naupo ako sa kusina at napaiyak. Hindi dahil mahina ako — kundi dahil naiintindihan na ng anak ko na wala kaming pera. Pagkalipas ng ilang araw sa trabaho, nag-scroll ako sa telepono habang break. Lumabas ang ad ng kung anong app — makukulay ang graphics, maingay ang musika. Napangiti ako: — Panibagong patibong para sa mga tanga. Narinig ako ng mas nakatatandang Pilipino sa shift, si Benedicto, at sabi niya: — Rafael, nakapag-withdraw ako ng 500 euro mula sa app na ’to. Tingnan mo. Pinakita niya ang phone niya. Hindi ako naniwala, pero naiwan sa isip ko. Gabi na, tulog na lahat, nagpasya akong i-try lang. May 20 euro ako sa card. Niload ko — p
