👉👉👉
Mijn man is vermoord in Suriname. Ik ben met mijn kinderen naar Nederland gevlucht. En toen stonden die mannen bij mijn moeder voor de deur. 😔 Ik heet Ana. Ik ben 34 jaar en kom uit Paramaribo, Suriname. Ik heb twee zoons: Gabriel van 9 en Daniel van 6. Nu wonen we in Rotterdam. Een klein huurappartement, twee kamers, oude meubels. Ik werk bij een logistiek bedrijf. Met mijn salaris kan ik net de huur, boodschappen en de belangrijkste dingen betalen. Mijn man Rafael is zes maanden geleden vermoord. Geen ongeluk. Geen ziekte. Het ging om een schuld waar hij mij nooit iets over had verteld. Rafael was een goede vader. Hij werkte in de bouw, verdiende redelijk en zorgde altijd dat er geld in huis was. Maar ik wist niet dat hij ook weddenschappen afsloot en geld leende van gevaarlijke mensen. Na zijn dood bleef er een schuld achter. 750.000 Surinaamse dollar. Dat is ongeveer 18.000 euro. Ik kwam er een week na de begrafenis achter. Twee mannen kwamen bij ons thuis in Paramaribo. ‘Rafael was ons geld schuldig. Nu is het jouw probleem.’ ‘Ik wist hier helemaal niks van.’ ‘Nu weet je het.’ ‘Je hebt 45 dagen.’ 750.000 dollar. 18.000 euro. Met twee kinderen. Zonder man. Zonder spaargeld. Ik belde zijn familie. Niemand wilde zich ermee bemoeien. Ik probeerde geld te lenen van kennissen. Zonder resultaat. Ik dacht eraan om de televisie, koelkast en wasmachine te verkopen. Maar zelfs alles bij elkaar zou nog niet eens in de buurt komen van dat bedrag. Een paar dagen later kwamen ze terug. Een van hen keek naar Gabriel, die in de gang stond. ‘We weten naar welke school je zoon gaat.’ Die avond vroeg Gabriel: ‘Mama, komen die mannen nog terug?’ Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen besloot ik te vluchten. Ik kende iemand in Rotterdam. Zij wilde ons de eerste tijd helpen met onderdak. Ik verkocht een paar spullen, regelde onze papieren en kocht de tickets. Mijn moeder bleef achter in Paramaribo. Voordat we vertrokken, omhelsde ze me. ‘Ana, zorg alsje
