Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
👇👇👇
💸 21,500 ლარი. 15 წუთი. TBC-ს შეტყობინება. ვიჯექი და ვერ ვმოძრაობდი. 💔 მე მქვია ნინო. 32 წლის ვარ. ვცხოვრობ თბილისში, გლდანში, დაქირავებულ ბინაში. ჩემს პარტნიორ გიორგისთან ერთად. ოთხი წელია ერთად ვართ. კარგი კაცია. მაგრამ ვიტყოდი სიცრუეს თუ ვიტყოდი რომ ასი პროცენტით დარწმუნებული ვარ ჩვენს მომავალში. ვმუშაობ მოლარედ Carrefour-ში. ცვლები დილის 8-დან 16:00 საათამდე. ზოგჯერ 17:00 საათამდე თუ ვინმე ავად გახდა. ვიღებ საათში დაახლოებით 12 ლარს. გადასახადების გამოქვითვის შემდეგ გამოდის თვეში დაახლოებით 1,800 ლარი. გიორგიც მუშაობს. ერთად ვახერხებთ. მაგრამ გახერხება იგივე არ არის რაც ცხოვრება. ეს ნიშნავს რომ თვის ბოლოს ანგარიშს უყურებ და ფიქრობ: კარგი, მინუსში არ ვარ. და ეს უკვე გამარჯვებად ითვლება. ქირა: 300 ლარი (ჩემი წილი — ვყოფთ გიორგისთან) გაზი და დენი: 120 ლარი მეტრო და მარშრუტკა: 80 ლარი საკვები — Goodwill და დეზერტირკის ბაზარი: 350 ლარი პირადი ხარჯები: 80 ლარი ტელეფონი: 30 ლარი სამუშაო ფეხსაცმელი: 40 ლარი მედიკამენტები: 70 ლარი გაუთვალისწინებელი ხარჯები: 80 ლარი რჩება დაახლოებით 650 ლარი. და ეს ჩემი ფული. არა ჩვენი. ჩემი. და ეს არასდროს კმარა იმისთვის რომ დამოუკიდებლად ვიგრძნო თავი. გიორგი იხდის თავის წილს. ამაზე ვერ ვჩივი. მაგრამ განსხვავებაა ვინმესთან ცხოვრებასა — რადგან გინდა — და ვინმესთან ცხოვრებასა შორის — რადგან რიცხვები სხვანაირად არ გამოდის. აღარ ვარ დარწმუნებული რომელს ვაკეთებ. დილის 6:00 საათზე ვდგები. შხაპი. საუზმე. მეტრო სამუშაოდ. რვა საათი სალარეში. "გამარჯობა." სკანირება. ღიმილი. "კარგი დღე გქონდეთ." კვლავ. კვლავ. კვლავ. შემდეგ მეტრო უკან. ჩაი. დივანი. ძილი. მეტროში არასდროს ვხსნი TBC Bank-ის აპლიკაციას. მაშინაც კი როცა ძალიან მინდა შევამოწმო. ვრცხვენია — არ მინდა ვინმემ ნახოს ჩემი ბალანსი ეკრანზე. ამიტომ უბრალოდ ფანჯარაში ვიყურები. სახლში, როცა გიორგი დაიძინებს, სამზარეულოში ვჯდები. ტელევიზორი გამორთული. უბრალოდ ვჯდები. 32 წლის ვარ. საკუთარი დანაზოგი არ მაქვს. თუ სამუშაო ცვლები გამიუქმეს ან ავად გავხდები ერთ კვირაზე — სარეზერვო არაფერი მექნება. არაფერი რაც მხოლოდ ჩემია. არც ბალიში, არც სარეზერვო. ეს ხმამაღალი შიში არ არის. პანიკა არ
