Παίξε εδώ 👉🏼
Γεια σας ρε παιδιά, με λένε Γιάννη Παπαδόπουλο τζιαι είμαι από τη Λευκωσία. Είμαι 41 χρονώ τζιαι δουλεύκω ήδη 14 χρόνια σα εγκαταστάτης εξοπλισμού στη φαρμακευτική εταιρεία «Mentpharm» δαμέ στη Λευκωσία. Είμαι μόνος πατέρας τζιαι μεγαλώνω δυο παιθκιά. Η κόρη μου η Άννα εν 11 τζιαι ο γιος μου ο Αλέξανδρος εν 8. Μένουν μαζί μου. Μετά το διαζύγιο πριν τρία χρόνια, το δικαστήριο αποφάσισε να μείνουν τα παιθκιά μαζί μου. Η πρώην μου δίνει διατροφή, αλλά εν πολλά λίγα λεφτά – μόλις φτάννουν για λίγες μέρες. Τα υπόλοιπα τα βγάζω μόνος μου. Μένουμε σ’ ένα μικρό τριάρι στο κέντρο της Λευκωσίας. Το νοίκι δαμέ εν ακριβό ρε, σχεδόν το μισό μου μισθό πάει μόνο γι’ αυτό. Μετά εν τα ταμεία, φαΐ, ρούχα, σχολεία τζιαι όλες οι μικροέξοδες. Η ζωή στην Κύπρο εν ακριβά πράματα. Στην αρχή τα κατάφερνα. Αλλά σιγά-σιγά μαζεύτηκαν τα χρέη: ανοιχτοί λογαριασμοί ταμείων, δυο καταναλωτικά δάνεια που πήρα για να κλείσω τρύπες. Κάθε γράμμα από την τράπεζα μου χαλούσε τη μέρα. Τη νύχτα ξάπλωνα τζιαι σκεφτόμουν πώς θα τα βγάλω πέρα, πώς θα δώσω στα παιθκιά μου καλό μέλλον τζιαι να πληρώσω αργότερα τις σπουδές τους. Όλο τούτο το στρες μου χτύπησε την υγεία. Η πίεση ήταν ψηλή, ήμουν συνέχεια κουρασμένος τζιαι έχασα σχεδόν οκτώ κιλά. Τα παιθκιά το κατάλαβαν. Η Άννα με ρώτησε μια φορά: «Μπαμπά, γιατί είσαι πάντα τόσο κουρασμένος;» Τζιαι ο Αλέξανδρος ερχόταν τζιαι με αγκάλιαζε χωρίς να πει τίποτε. Σε τούτες τις στιγμές μου ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Την περασμένη βδομάδα ήρτε πάλι γράμμα από την τράπεζα – η τελευταία προειδοποίηση. Καθόμουν μόνος στην κουζίνα τη νύχτα, αφού κοιμήθηκαν τα παιθκιά, τζιαι σκεφτόμουν μέχρι το πρωί τι να κάμω πια. Την άλλη μέρα στο Facebook είδα ποστ από μια μάνα από τη Λεμεσό. Έλεγε πως κέρδισε ένα καλό ποσό με μια εφαρμογή. Στην αρχή είπα «πάλι διαφήμιση». Αλλά κάτω από το ποστ υπήρχαν πολλά σχόλια από κανονικούς ανθρώπους. Είπα: «Χειρότερα εν γίνεται πια». Μετά τη δουλειά την άλλη μέρα κατέθεσα 50 ευρώ. Έπαιξα προσεχτικά, με μικρά ποσά. Το βράδυ έγιναν περίπου 400 ευρώ, τζ
