👉👉👉
8 taon sa pagmamaneho sa Europa — puro utang lang 🔴 Paolo Reyes ang pangalan ko. 41 taong gulang. Taga-Pilipinas ako 🇵🇭 Lumipat ako sa Italy halos siyam na taon na ang nakalipas. Nung dumating ako sa Milan, akala ko magbabago na ang buhay ko. Sabi ko: 「Ilang taon ng hirap — at gaganda rin ang lahat.」 Gusto kong mag-ipon. Tumulong sa mga magulang ko sa Pilipinas. Bigyan ng magandang kinabukasan ang mga anak ko. Bumili ng bahay para sa pamilya. Pero lumipas ang mga taon… ang pakiramdam ko, para lang akong walang katapusang nakikipag-sapalaran. Walong taon na akong truck driver. Madalas ang ruta ko: Italy, France, Germany, Belgium, minsan Spain. At kung ako’y magsasabi ng totoo — sinira ako ng trabahong ito. Paulit-ulit ang itsura ng bawat araw ko, taon-taon. 4:30 ng umaga — gising. 5:30 — alis na. 10–14 na oras sa manibela. Autostrada. Ulan. Trapik. Parkingan ng trak. Gasolinahan. Kape sa madaliang paraan. At palaging pagod. Minsan linggo-linggo akong mas nabubuhay sa trak kaysa sa bahay. Ligo — kung saan may pagkakataon. Pagkain — galing sa microwave o sa gasolinahan. Laging masakit ang likod ko. Namamaga ang mga paa. Halos walang maayos na tulog. Ilang araw sa isang buwan ko lang halos makita ang asawa at mga anak ko. At pinakamasakit — nasanay na ang mga bata na halos wala si Papa sa bahay. Sa magandang buwan, kumikita ako ng mga €4,500–5,500. Mukhang maayos, ‘di ba? Hindi. Kasi: diesel, utang sa trak, insurance, gastos sa ayos, pagkain, parking, upahan, bayarin… Sa Europa, parang naglalaho na lang ang pera. At halos lahat ng matira, ipinapadala ko sa pamilya ko sa Pilipinas. May sakit si Mama. Nag-aaral ang bunsong kapatid kong babae. Hindi ko sila pwedeng pabayaan. Ang resulta — sa loob ng walong taon, halos wala akong naipon. Puro utang at walang katapusang pagod. May utang pa rin ang trak. At habang tumatagal, lalong bumibigat ang pamumuhay. Noong nakaraang taon, sa wakas nagbakasyon ako nang maikli. Sa unang pagkakataon sa mahaba
