{{product.name}}
Mehmet Bey, haciz işlemine 72 saatiniz kaldı. Hayatımın sonsuza dek değiştiği anı dün gibi hatırlıyorum. Benim adım Mehmet Yılmaz. 38 yaşındayım. Londra'da, Barking bölgesinde eşim ve iki çocuğumuzla — 6 yaşındaki Ola ve 4 yaşındaki Kuba — birlikte yaşıyorum. 10 yıl önce Polonya'dan ayrıldım. Eşim ve ben iki valiz ve büyük bir umutla İngiltere'ye geldik. Başlangıçta depolarda çalıştım, temizlik yaptım, kuryelik yaptım — ayaklarımızın üzerinde durabilmek için ne iş olsa yaptım. Üç yıl sonra artık geri dönmeyeceğimizi anladık. Bu yüzden 7 yıl önce bir ev satın almaya karar verdik. Barking'de küçük bir sıra ev. 325.000 €. Küçük bir peşinat ödedik ve aylık taksit yaklaşık 1.450 € civarındaydı. Zor oluyordu ama bir şekilde idare ediyorduk. Ben küçük bir lojistik şirketinde yönetici olarak çalışıyordum. Eşim ise kuryeydi. Her şey iyi gidiyordu — ta ki her şey tepetaklak olana kadar. 2025'in başında şirketim işten çıkarmalar yapacağını açıkladı. İşten çıkarılanlar arasında ben de vardım. İlk 6 ay birikimlerimizle hayatta kaldık. Sonra onlar da bitti. Eşim ek mesailer almaya çalıştı ama yeterli olmadı. Gecikmeler birikmeye başladı. Bir ay. Üç ay. Sekiz ay. Monzo Bank beni her gün arıyordu. Sonra iadeli taahhütlü mektuplar geldi. Ve ardından son süre verildi. Kalan borç: 47.983,39 €. Son tarihe kadar ödeme yapmazsak haciz süreci başlayacaktı. Evi kaybetmek üzereydik. Ve şimdi bu: 72 saat. Mutfakta, elimde titreyen telefonla donakaldım. Eşim içeri girdi. Yüzümü gördü. — „Mehmet? Ne oldu?“ Ona ekranı gösterdim. Hiçbir şey söylemedi. Yanıma oturdu, elimi tuttu. Ve öylece, sessizlik içinde duvara bakarak kaldık. Ola ve Kuba odalarındaydı. Küçük seslerini duyabiliyordum. Kendime şunu söylediğimi hatırlıyorum: 3 gün sonra artık bir odaları olmayacak. Bu düşünce beni mahvetti. O gece hiç uyumadım. Yatakta yatıp tavana baktım, aklım sürekli dönüp duruyordu. İmkânsız çözümler. Dönüp duran rakamlar. 47.983,39 €. Ve hiçbir çıkış yolu yok. Gece saat 3 civarınd
